Book of Eucalypt

One of the major things within the overall Pagan belief system that I have always wanted to connect with is the idea of the Triple Goddess – and this comes from a place of identifying as non-binary, years of not understanding that I am non-binary and trying for YEARS to embrace femininity in its traditional form. And it wasn’t until the option of beginning chemical menopause became available did I finally realise, I’m there.

I also understand that a lot of this may not make sense initially, so please bear with me. It may also be a trigger for some, so do with that what you need.

Personally, I always had a dream of walking the steps as the Goddess in her guise of the Triple Goddess. For a time, I could see myself transitioning from ‘Maiden’ to ‘Mother’, raising children, transitioning to ‘Crone’ when the children grew up and became parents themselves.

I’ve had visions of this. I had visions of my death, with my (now ex) husband at side, our son at the foot of the bed, and a young girl restless before him. Alas, that was just one possible future. My ex-husband and I never had children; we were never able to fall pregnant. I resigned the idea of becoming a Mother. And just as well, I then came out as a non-binary trixic/lesbian and that vision of my death became one possibility ceasing to be.

Even with my partner now, too much has happened since we were adamant that we could become parents. The card readings would always tell us we’d have a boy first, a girl second. I was too wrapped up in the idea. I could feel their energies. However, the universe can be cruel, and we can be too biased when reading for ourselves: the boy energy I could feel is our large, orange manx called Bobba; the girl who would dance and twirl and be a manic little pixie is our long-haired tortie, Frankie. I’m struggling with PMDD, struggling with anaphylaxis to NSAIDS (non-steroid anti-inflammatory drugs, such as Naprogesic and Ibuprofen) which are the only things that help my adenomyosis and fibroid pain, and we’re still waiting on confirmation that my partner has MS. It will be too hard for my partner to push the pram, while I’m pushing her in the wheelchair she has not long begun using when we’re out and about.

With all the above said, I held onto the hopes and belief that falling pregnant may assist my PMDD – premenstrual dysphoric disorder: a shit condition we ovary-owners are subject to when our bodies see the release of progesterone at ovulation as an allergy. It’s PMS on steroids. I wanted to go ahead with the above DESPITE knowing that I’m an absolute cunt for 12 days before menstruation; DESPITE knowing that I am a suicidal, hormonal mess two weeks a month. Because in my mind, I wanted to badly to hold onto that aspect of femininity that is drilled into us, that aspect of femininity I don’t naturally feel because I (later realised at 34 years old) don’t identify as female. I wanted to travel that path of the Triple Goddess in the hopes of finding that magickal aspect of femininity that has been fed to me since I escaped the womb and was deemed “female” because of my organs.

I’ve been apart of Covens with the most beautiful women I’ve ever met, in the hopes of understanding and embracing feminine divine, because I could not feel it within self. I’ve worked with countless Goddesses over the years, in the hopes of learning from them about feminine divine. But I couldn’t learn from them in that part of my path because I didn’t know who I was. I was trying so hard to be someone I wasn’t and fit myself into a mould or a role that was not mine to play.

In recent discussions, I’ve come to terms that my path is now leaving the Traditional paths behind – I’m not a Druid, I’m not a Witch, I’m not Animistic. I’m not here to walk a path that has doctrine, that has set ways and that beautiful community that comes with it. I embrace each of the learnings from the Covens I’ve been apart of, the Groves I’ve been fortunate to work with, each group ritual of varying paths. But also, I’ve been practicing the Pagan Ways for almost 25 years. I step into paths and roles, I learn, I step away. And that’s what learning and evolving is – and with my God, Herne the Hunter by my side, I know where I am and where I need to be.

For the last few years my path has become more and more focused on the Ancestors. Two Ancestors (in particular) who are very vocal in my life have taken me by the hands and are helping me come into myself as I approach second-puberty and soon-to-be Crone-hood. One introduced herself to me when I was a child, long before I knew what Paganism was; the other introduced herself at a Dumb Supper maybe 10 or so years ago. They are both my maternal great-grandmothers, the mothers of my maternal grandparents. They have helped me understand femininity and how it relates to my confused, non-binary self in ways that I couldn’t understand otherwise.

Oma introduced herself to me in the 1990s. I began dreaming of her, and her sons who died in the Netherlands during the war. I saw her, I saw the cemetery where they lie. She presented again in my late teens, after I painted her portrait for my Poppy when he first got sick. And slowly we began developing this beautiful relationship. It would wax and wane, but it would come back when I would be off my meds and could hear her. Molly introduced herself more recently during a Dumb Supper. She came through, insisted on me passing a message to my Nanna, and “stuck around” so to speak. Oma and Molly, in spirit, have developed a beautiful relationship of their own. Oma, passing away in her 60s, and Molly, at 29, come through as a Mother-and-Daughter relationship which I absolutely love. Two women who died 20 years apart, on opposite sides of the world, connected through their own children.

So, we have Molly, the Mother, who passed of TB when my Nanna (still here at 91) was just a child. Oma, the Crone, has since helped me witness her passing, which was a backyard accident (and absolutely terrifying, thanks Oma) in her 60s. And then there’s me, a year off 40, childless, as the Eternal Maiden.

We think this is hilarious – that my years of yearning to follow the Triple Goddess has evolved into this. They’re calling me the Eternal Maiden because I will never have children, as today I got my very first injection of a Chemical Menopause implant, Zoladex. This journey itself has been a long one, as I had YEARS of GPs, both male and female, telling me that I was making up PMDD, or that PMS doesn’t exist. I got declined by GPs, and Gynos for any request/help outside of an SSRI. “No, you certainly can’t have a hysterectomy. What if you want children?”

Unfortunately, approaching 40, having adenomyosis, fibroid pain, being anaphylactic to NSAIDs and intolerant to SSRIs/SSNIs/birth control PLUS suggesting, “hey, here’s my wife, we have a back-up womb if need be”, developing overnight anaphylaxis and developing intolerances due to prolonged use finally got things moving. Did spending time in the mental health ward because I’m suicidal every month also help? Probably. Am I at the point where, from a medical perspective, there isn’t much else for me to try? Yes. If this chemical menopause works, I know that I can progress with my ultimate dream of a complete hysterectomy, ovaries and all.

So how does all this help me connect to the Triple Goddess? I’m still trying to find the words for this.

When I first came out as non-binary, I went through the “Gatekeeper” stage which I know MANY of us go through: Don’t call me a girl, don’t call me she/her, I’m not this, I’m not that. It took time and acceptance for me to settle into self, and realise the most important aspect of it all is…I am happy within self because I know who I am. If you choose to deadname me, or misgender me, that’s on you. But also, I don’t care. I’m not going to get my panties in a twist because you’ve called me ‘she’ – I have a very effeminate voice, I have tits that have unfortunately grown again with weight gain, I can ooze femininity when my agenderflux-self is “very much a girl”. Human error, it happens. But also, as long as you call me something nice, I don’t care what you call me.  

Understanding that my gender-expression is in a constant state of flux helps me understand that connection to Divine Feminine that I’ve always chased. Because it’s been there, then it wasn’t, then it was, then it wasn’t – and I could never understand why. Has this chasing been a hyperfixation? Absolutely. It was a puzzle within self that I couldn’t understand. It has been the yearning for balance within self that felt “off” because I was trying to embrace the Divine Feminine without reprieve. As Herne often tells me, “you can’t be everything all of the time”.

I am the see-saw in the playground – on one end I am the ‘Eternal Maiden’, and at the other is whatever else Herne wants to dub me when he feels motivated to do so.

But now that this has come about, the chasing and the yearning has finished. I don’t feel that need, that craving anymore, because I’ve found the balance within self. I am finding other ways of connecting with Divine Feminine outside of the guise of the Triple. I am leaning into honouring the amazing women of my line, understanding and embracing just how strong we deKok/Clarke/Gaut/Baars women are. I am allowing myself to connect with the internal feminine self because She is still there. I’m not going to dismiss her as no longer a part of me, because she did the leg work for me to be able to come out five years ago.

Then there is also honouring the other aspects of the Triple Goddess within me. I may never birth children, but I am the Ma to my Inner Children. I am the Ma to our beautiful furbabies, Bobba and Frankie. I see the chemical menopause as entering Crone-hood as this first month is supposed to be shit with emotional ups-and-downs (ha! Used to that!) and hot flushes. It’s the end of my ability to fall pregnant, and I’m welcoming that with open arms.

This is such a beautiful new chapter – book, even – of my life. After dealing with the issue at hand for 27 years, I’m now on a management plan that might work for me. And through this, I’m finally seeing how I can embrace the Divine Feminine, and the Triple Goddess, while being non-binary and agenderflux. How can I sit here and not write about this with a smile on my face?

Eeuwige Maagd

Een van de belangrijkste dingen binnen het algehele heidense geloofssysteem waarmee ik altijd al contact wilde maken, is het idee van de drievoudige godin – en dit komt van een plaats om te identificeren als niet-binair, jaren van niet begrijpen dat ik niet-binair ben en JAAR probeer om vrouwelijkheid in zijn traditionele vorm te omarmen. En pas toen de mogelijkheid om met de chemische menopauze te beginnen beschikbaar kwam, realiseerde ik me eindelijk dat ik er ben.

Ik begrijp ook dat veel hiervan in eerste instantie misschien niet logisch is, dus wees alsjeblieft geduldig. Het kan voor sommigen ook een trigger zijn, dus doe daarmee wat je nodig hebt.

Persoonlijk had ik altijd een droom om als de godin over de trap te lopen in haar gedaante van de drievoudige godin. Een tijdlang kon ik mezelf zien overstappen van ‘ Maiden ’ naar ‘ Moeder ’, kinderen opvoeden, overstappen naar ‘ Crone ’ toen de kinderen opgroeiden en zelf ouders werden.

Ik heb hier visioenen van gehad. Ik had visioenen van mijn dood, met mijn ( nu ex ) echtgenoot aan de zijkant, onze zoon aan de voet van het bed en een jong meisje rusteloos voor hem. Helaas was dat slechts één mogelijke toekomst. Mijn ex-man en ik hebben nooit kinderen gehad; we konden nooit zwanger worden. Ik nam ontslag om moeder te worden. En net zo goed kwam ik toen naar buiten als een niet-binaire trixic / lesbisch en dat visioen van mijn dood werd een mogelijkheid die ophield te zijn.

Zelfs met mijn partner is er te veel gebeurd sinds we onvermurwbaar waren dat we ouders konden worden. De kaartlezingen zouden ons altijd vertellen dat we eerst een jongen zouden hebben, een meisje als tweede. Ik was te verwikkeld in het idee. Ik kon hun energie voelen. Het universum kan echter wreed zijn en we kunnen te bevooroordeeld zijn als we voor onszelf lezen: de jongensenergie die ik kon voelen is onze grote, oranje manx genaamd Bobba; het meisje dat zou dansen en draaien en een manische kleine pixie zou zijn, is onze langharige tortie, Frankie. Ik worstel met PMDD en worstel met anafylaxie voor NSAIDS ( niet-steroïde ontstekingsremmende medicijnen, zoals Naprogesic en Ibuprofen ), de enige dingen die mijn adenomyose en vleespijn helpen, en we wachten nog steeds op bevestiging dat mijn partner MS heeft. Het zal te moeilijk zijn voor mijn partner om de kinderwagen te duwen, terwijl ik haar in de rolstoel duw die ze niet lang is gaan gebruiken als we onderweg zijn.

Met al het bovenstaande hield ik vast aan de hoop en de overtuiging dat zwanger worden mijn PMDD – premenstruele dysfore stoornis kan helpen: een shit-conditie waaraan wij eierstok-eigenaren onderhevig zijn wanneer ons lichaam de afgifte van progesteron bij ovulatie als een allergie ziet. Het is PMS op steroïden. Ik wilde doorgaan met het bovenstaande DESPITE, wetende dat ik 12 dagen voor de menstruatie een absolute kut ben; ONDANKS wetende dat ik twee weken per maand een suïcidale, hormonale puinhoop ben. Omdat ik in mijn gedachten graag vast wilde houden aan dat aspect van vrouwelijkheid dat in ons is geboord, dat aspect van vrouwelijkheid voel ik natuurlijk niet omdat ik ( later gerealiseerd op 34-jarige leeftijd ) niet identificeer als vrouw. Ik wilde dat pad van de Drievoudige Godin afleggen in de hoop dat magische aspect van vrouwelijkheid te vinden dat mij is gegeven sinds ik aan de baarmoeder ontsnapte en als “ vrouw werd beschouwd” vanwege mijn organen.

Ik ben apart geweest van Covens met de mooiste vrouwen die ik ooit heb ontmoet, in de hoop vrouwelijk goddelijk te begrijpen en te omarmen, omdat ik het niet in mezelf kon voelen. Ik heb in de loop der jaren met talloze godinnen gewerkt, in de hoop van hen te leren over vrouwelijk goddelijk. Maar ik kon niet van hen leren in dat deel van mijn pad omdat ik niet wist wie ik was. Ik deed zo mijn best om iemand te zijn die ik niet was en paste mezelf in een mal of een rol die niet van mij was om te spelen.

In recente discussies ben ik in het reine gekomen dat mijn pad nu de traditionele paden achterlaat – Ik ben geen druïde, ik ben geen heks, ik ben geen animisticus. Ik ben hier niet om een pad te bewandelen dat leer heeft, manieren heeft bepaald en die prachtige gemeenschap die daarbij hoort. Ik omarm elk van de lessen van de Covens waar ik apart van ben geweest, de Groves waarmee ik het geluk heb gehad om mee te werken, elk groepsritueel van verschillende paden. Maar ik oefen ook al bijna 25 jaar de heidense wegen. Ik stap in paden en rollen, ik leer, ik stap weg. En dat is wat leren en evolueren is – en met mijn God, Herne de Jager aan mijn zijde, weet ik waar ik ben en waar ik moet zijn.

De afgelopen jaren is mijn pad steeds meer gericht op de voorouders. Twee voorouders ( in het bijzonder ) die erg luidruchtig zijn in mijn leven, hebben me bij de hand genomen en helpen me in mezelf te komen als ik de tweede puberteit nader en binnenkort Crone-kap. Een van hen stelde zich aan mij voor toen ik een kind was, lang voordat ik wist wat heidendom was; de andere stelde zich misschien ongeveer tien jaar geleden voor bij een stom avondmaal. Ze zijn allebei mijn overgrootmoeders van moederskant, de moeders van mijn grootouders van moederskant. Ze hebben me geholpen vrouwelijkheid te begrijpen en hoe het zich verhoudt tot mijn verwarde, niet-binaire zelf op manieren die ik anders niet kon begrijpen.

Oma stelde zich in de jaren negentig aan mij voor. Ik begon van haar te dromen, en haar zonen die tijdens de oorlog in Nederland stierven. Ik zag haar, ik zag de begraafplaats waar ze liggen. Ze presenteerde zich opnieuw in mijn late tienerjaren, nadat ik haar portret voor mijn Poppy had geschilderd toen hij voor het eerst ziek werd. En langzaam begonnen we deze mooie relatie te ontwikkelen. Het zou waxen en afnemen, maar het zou terugkomen als ik van mijn medicijnen af zou zijn en haar kon horen. Molly stelde zich meer recentelijk voor tijdens een stom avondmaal. Ze kwam door, stond erop dat ik een bericht aan mijn Nanna zou doorgeven en “ als het ware rond ” zou blijven steken. Oma en Molly hebben in hun geest een eigen mooie relatie ontwikkeld. Oma, overleden in de zestig, en Molly, op 29-jarige leeftijd, komen door als een moeder-dochterrelatie waar ik absoluut van hou. Twee vrouwen die 20 jaar na elkaar stierven, aan weerszijden van de wereld, verbonden via hun eigen kinderen.

We hebben dus Molly, de moeder, die TB heeft doorstaan toen mijn Nanna ( hier nog steeds op 91 ) nog maar een kind was. Oma, de Crone, heeft me sindsdien geholpen getuige te zijn van haar overlijden, wat een ongeluk in de achtertuin was ( en absoluut angstaanjagend, bedankt Oma ) in de zestig. En dan ben ik, een jaar vrij 40, kinderloos, als het eeuwige meisje.

We denken dat dit hilarisch is – dat mijn jaren van verlangen om de Triple Goddess te volgen hierin is geëvolueerd. Ze noemen me de Eternal Maiden omdat ik nooit kinderen zal krijgen, want vandaag kreeg ik mijn allereerste injectie van een Chemical Menopause-implantaat, Zoladex. Deze reis zelf is lang geweest, aangezien ik JAREN huisartsen had, zowel mannen als vrouwen, die me vertelden dat ik PMDD verzon, of dat PMS niet bestaat. Ik werd afgewezen door huisartsen en Gynos voor elk verzoek / hulp buiten een SSRI. “ Nee, je kunt zeker geen hysterectomie ondergaan. Wat als je kinderen wilt? ”

Helaas, bijna 40, met adenomyose, vleespijn, anafylactisch voor NSAID’s en intolerant voor SSRI’s / SSNI’s / geboortebeperking PLUS suggereert, “ hey, hier is mijn vrouw, we hebben een back-up baarmoeder indien nodig ”, het ontwikkelen van nachtelijke anafylaxie en het ontwikkelen van intoleranties als gevolg van langdurig gebruik bracht de zaken eindelijk in beweging. Heeft tijd doorgebracht op de afdeling geestelijke gezondheid omdat ik elke maand suïcidaal ben, ook geholpen? Waarschijnlijk. Ben ik op het punt waar ik vanuit medisch oogpunt niet veel anders kan proberen? Ja. Als deze chemische menopauze werkt, weet ik dat ik verder kan gaan met mijn ultieme droom van een complete hysterectomie, eierstokken en zo.

Dus hoe helpt dit alles mij om verbinding te maken met de Triple Goddess? Ik probeer hier nog steeds de woorden voor te vinden.

Toen ik voor het eerst uitkwam als niet-binair, ging ik door de “ Gatekeeper ” fase waarvan ik weet dat VEEL van ons er doorheen gaan: noem me geen meisje, noem me niet zij / haar, Ik ben dit niet, dat ben ik niet. Het kostte me tijd en acceptatie om me in mezelf te nestelen en te beseffen dat het belangrijkste aspect van dit alles is … Ik ben gelukkig in mezelf omdat ik weet wie ik ben. Als je ervoor kiest om me een dode naam te geven, of me een verkeerde naam te geven, dan is dat aan jou. Maar het kan me ook niet schelen. Ik krijg mijn slipje niet in een draai omdat je me ‘ ze ’ – hebt genoemd. Ik heb een zeer verwijfde stem, ik heb tieten die helaas weer zijn gegroeid met gewichtstoename, Ik kan vrouwelijkheid sijpelen als mijn agenderflux-zelf “ een meisje is ”. Menselijke fout, het gebeurt. Maar ook, zolang je me iets leuks noemt, kan het me niet schelen hoe je me noemt.

Begrijpen dat mijn genderexpressie in een constante staat van beweging verkeert, helpt me die verbinding met Goddelijk Vrouwtje te begrijpen die ik altijd heb nagestreefd. Omdat het er was, dan was het dat niet, dan was het dat wel, dan was het niet – en ik kon nooit begrijpen waarom. Is dit jagen een hyperfixatie geweest? Absoluut. Het was een puzzel in mezelf die ik niet kon begrijpen. Het was het verlangen naar evenwicht binnen zichzelf dat “ uit ” voelde omdat ik probeerde het goddelijke vrouwelijke zonder uitstel te omarmen. Zoals Herne me vaak vertelt, “ je kunt niet altijd alles zijn ”.

Ik ben de wip in de speeltuin – aan de ene kant ben ik de ‘ Eternal Maiden ’, en aan de andere kant wil Herne me nog meer dubben als hij zich gemotiveerd voelt om dat te doen.

Maar nu dit tot stand is gekomen, is het jagen en het verlangen afgelopen. Ik heb die behoefte niet meer, dat verlangen, omdat ik de balans in mezelf heb gevonden. Ik vind andere manieren om contact te maken met Divine Feminine buiten het mom van de Triple. Ik neig naar het eren van de geweldige vrouwen van mijn lijn en begrijp en omarm hoe sterk wij deKok / Clarke / Gaut / Baars-vrouwen zijn. Ik sta mezelf toe om contact te maken met het interne vrouwelijke zelf omdat ze er nog steeds is. Ik ga haar niet ontslaan als geen deel meer van mij, omdat ze het beenwerk voor mij heeft gedaan om vijf jaar geleden naar buiten te kunnen komen.

Dan zijn er ook de andere aspecten van de Drievoudige Godin in mij. Ik zal misschien nooit kinderen baren, maar ik ben de Ma voor mijn Innerlijke Kinderen. Ik ben de Ma van onze prachtige furbabies, Bobba en Frankie. Ik zie de chemische menopauze als Crone-hood binnenkomen, aangezien deze eerste maand shit zou moeten zijn met emotionele ups-and-downs ( ha! Daarvoor gebruikt! ) en opvliegers. Het is het einde van mijn vermogen om zwanger te worden, en dat verwelkom ik met open armen.

Dit is zo’n mooi nieuw hoofdstuk – boek, zelfs – van mijn leven. Na 27 jaar met het probleem te hebben omgegaan, ben ik nu op een beheerplan dat voor mij zou kunnen werken. En hierdoor zie ik eindelijk hoe ik het goddelijke vrouwelijke en de drievoudige godin kan omarmen, terwijl ik niet-binair en agenderflux ben. Hoe kan ik hier zitten en hier niet met een glimlach op mijn gezicht over schrijven?