Book of Eucalypt

I’ve had a lot to reflect on of late. In less than 100 days I will be turning 40. A month after that I will be having my dream operation, one I have been begging to have for twelve years to help with my hormonal imbalance – a hysterectomy and bilateral salpingo-oophorectomy. Throw in Mother’s Day being around the corner, I’m often finding myself of an evening thinking, “when my mother was my current age, she had a 15 and a 13 year old.”

I have two cats. They’re gorgeous, and I love them to bits.

It could be the Autism, it could be knowing at 19 I’ll only ever be an Aunty to my brothers kids – I’ve tried over the years to fall pregnant. I had an early miscarriage at 21. Nothing happened with my ex-husband back when I thought I was straight. I’ve seen phrases like, “you’re giving up your chances” or “you’re surrendering your womanhood” of late and it just makes me angry.

Surely by now we understand that some ovary-owners may have a difficult time conceiving.

Surely by now we understand that conception is just a small part in a greater reality.

Surely by now we understand that some ovary-owners just don’t want offspring.

I have grieved time and time again at the impossibility of that dream. Each time I menstruated I could cry, especially when I was actively trying. Each month again when my partner and I decided we wanted that, but then had the opportunity ripped from us. Each time until I understood that I would never be the parent I would want to be.

And that’s okay.

I think a lot of people get caught up in that “I have to be a Mother” and forget that ‘Mothering’ comes in so many forms. I know I did when I was trying so hard to be female – I was convinced I needed to adhere to the three-fold Maiden-Mother-Crone aspect of womanhood otherwise I’d never feel complete.

I can name every single cat I have been “Mum” or “Ma” to. I’ve parented partners, parents, friends.

Being a “Mother” doesn’t just have to mean “I’ve been fortunate enough to have a body that allowed me to carry a foetus to term deliver it.”

I am so excited at being able to remove “my bits” once and for all because for too long they have been referred to as “display purposes only”.

They cause me pain. They cause me discomfort. I’m anaphylactic to medications that can help me with said pain. They overproduce/underproduce/produce hormones that my body is intolerant to, sending me suicidal. I am tired of having one good week a month.

It is not worth it.

More and more I’m being told by Spirit and the Ancestors that I’m coming to an end of a cycle. Que the eyeroll because look at what I’ve just spoken about! It is more than that, though. There is another cycle working in conjunction with all of the above and I am in the process of mourning and processing and coming to terms with what that all means, too. I’m not completely ready to openly discuss it, but it does fall into the world of comparison, both inward and outward.

I need to acknowledge I am only able to proceed with my dream surgery because of the medical aspect to it all as well, and that despite the adenomyosis and fibroids, if I had never become anaphylactic, I may never have been able to win favour with specialists.

And I only because anaphylactic because of the “Mould House” – our old house. The one that made my partner lose her vision, her independence, and convince the medical world she had multiple sclerosis.

She had a stroke, in her eye, and it was picked up almost three years later by an amazing GP.

We changed so much in that house, outside the realm of what you can see and what we allow you to see. That house allowed us to discover the important people in life, and it seemed to remove more “non-essential” and “not necessary” things than a COVID lock down ever could.

Two months out of that house and I am beginning to see how that is all playing into my perception of reality. It’s incredibly daunting, and I am still processing.

I want to have a celebration for my 40^th – as close to the surgery date as possible. I want it to be a celebration because Light knows I never thought I’d live to see 18. Once I got to 24, I began to celebrate making each milestone thereafter.

(Three suicide attempts is enough, I better give life a go.)

I want the celebration to be a mix of me reaching this age, plus a farewell to my ovaries, uterus and cervix. I want to incorporate children’s games because it needs to be fun. Games like, ‘Pin the fibroid on the uterus.’

And I want to discuss with the surgical team whether I can bring home some of what is being removed – I would really like to give that back to the land as an offering.

Lets cross those fingers and flaps, I’d really like to be able to achieve that last point.

When they’re gone, and I’m no longer doing chemical menopause, and I’m no longer experiencing hormonal peaks because progesterone has been released and my body is having a raging fit, I will still be “Ma” to two gorgeous bundles of fluff. I’ll still be an afab non-binary lesbian. I’ll still be an Elder Emo.

The other point I wanted to make with this post and looking back I’m not sure where to really slip it into what’s already been written, is my GOODNESS I’ve been feeling female since beginning chemical menopause! I remember going months, years, where I was convinced, I was to fully transition because I was feeling so deeply male. These days we have a name for that gender shift – Brian – and they’re great with getting things done.

It’s something else I need to process – I went to great lengths to try and understand what it was like to feel female, tried so hard to identify as female. I know my Oma’s have a large part to play with this, especially when you take into consideration one was very Women’s Lib before she passed of TB. I have begun to embrace the energetic shift when I go from null to female. I should show Inner Child me of how it feels.

Ik heb de laatste tijd veel gehad om over na te denken. We zijn verhuisd en op wonderbaarlijke wijze kan mijn partner weer lopen. Het is bijna alsof het milieu was, en het huis had echt al die geheime, verborgen zwarte schimmel waardoor we allemaal ziek werden. Het is bijna alsof ze daadwerkelijk deel uitmaakt van de 5% van de bevolking wiens allergische reacties op de niet bekendgemaakte, verborgen giftige zwarte schimmel ertoe leiden dat ze fysieke symptomen krijgt die multiple sclerose nabootsen…raar.

Over minder dan 100 dagen word ik 40. Een maand daarna zal ik mijn droomoperatie ondergaan, een operatie waar ik al twaalf jaar om smeek om te helpen met mijn hormonale onbalans – een hysterectomie en bilaterale salpingo-ovariëctomie. Als Moederdag voor de deur staat, denk ik vaak aan een avond, “toen mijn moeder mijn huidige leeftijd had, had ze een 15- en een 13-jarige.”

Ik heb twee katten. Ze zijn prachtig, en ik hou heel veel van ze.

Het zou het autisme kunnen zijn, het zou kunnen zijn dat ik op 19-jarige leeftijd alleen maar tante zal zijn voor de kinderen van mijn broer. – Ik heb door de jaren heen geprobeerd zwanger te worden. Ik kreeg een vroege miskraam op mijn 21e. Er gebeurde niets met mijn ex-man toen ik dacht dat ik hetero was. Ik heb zinnen gezien als: “, je geeft je kansen op” of “, je geeft je vrouwschap de laatste tijd over” en het maakt me gewoon boos.

We begrijpen inmiddels zeker dat sommige eierstokeigenaren het moeilijk kunnen hebben om zwanger te worden.

We begrijpen inmiddels zeker dat conceptie slechts een klein onderdeel is van een grotere realiteit.

We begrijpen inmiddels zeker dat sommige eierstokeigenaren gewoon geen nakomelingen willen.

Ik heb keer op keer getreurd over de onmogelijkheid van die droom. Elke keer dat ik menstrueerde, kon ik huilen, vooral als ik het actief probeerde. Elke maand opnieuw toen mijn partner en ik besloten dat we dat wilden, maar toen werd de kans van ons weggenomen. Elke keer totdat ik begreep dat ik nooit de ouder zou zijn die ik zou willen zijn.

En dat is oké.

Ik denk dat veel mensen verstrikt raken in die “. Ik moet een Moeder” zijn en vergeten dat ‘Mothering’ in zoveel vormen voorkomt. Ik weet dat ik dat deed toen ik zo mijn best deed om vrouw te worden. – Ik was ervan overtuigd dat ik me moest houden aan het drievoudige Maiden-Mother-Crone-aspect van vrouwelijkheid, anders zou ik me nooit compleet voelen.

Ik kan elke kat noemen waar ik “Mum” of “Ma” voor ben geweest. Ik heb partners, ouders en vrienden gepaard.

Een “Moeder” zijn hoeft niet alleen maar “te betekenen. Ik heb het geluk gehad een lichaam te hebben waarmee ik een foetus kon dragen om het te bevallen.”

Ik ben zo opgewonden dat ik “mijn bits” voor eens en voor altijd kan verwijderen, omdat er te lang naar wordt verwezen als “display purposes only”.

Ze bezorgen me pijn. Ze bezorgen me ongemak. Ik ben anafylactisch voor medicijnen die mij kunnen helpen met de genoemde pijn. Ze overproduceren/onderproduceren/produceren hormonen waar mijn lichaam intolerant voor is, waardoor ik suïcidaal word. Ik ben het beu om één goede week per maand te hebben.

Het is het niet waard.

Steeds meer krijg ik van Spirit en de Voorouders te horen dat ik aan het einde van een cyclus kom. Wacht even, want kijk eens waar ik zojuist over heb gesproken! Het is echter meer dan dat. Er is nog een cyclus die samenwerkt met al het bovenstaande en ik ben bezig met rouw en verwerking en het verwerken van wat dat allemaal betekent. Ik ben er nog niet helemaal klaar voor om er openlijk over te praten, maar het valt wel in de wereld van vergelijking, zowel naar binnen als naar buiten.

Ik moet erkennen dat ik alleen in staat ben om door te gaan met mijn droomoperatie vanwege het medische aspect van dit alles, en dat ik, ondanks de adenomyose en vleesbomen, als ik nooit anafylactisch was geworden, misschien nooit in de gunst had kunnen komen bij specialisten.

En ik alleen omdat anafylactisch vanwege de “Mould House” – ons oude huis. Degene die ervoor zorgde dat mijn partner haar gezichtsvermogen en haar onafhankelijkheid verloor en de medische wereld ervan overtuigde dat ze multiple sclerose had.

Ze kreeg een beroerte in haar oog en deze werd bijna drie jaar later opgepikt door een geweldige huisarts.

We hebben zoveel veranderd in dat huis, buiten het rijk van wat je kunt zien en wat we je laten zien. Dat huis stelde ons in staat de belangrijke mensen in het leven te ontdekken, en het leek meer “niet-essentiële” en “niet-noodzakelijke”-dingen te verwijderen dan een COVID-lock-down ooit zou kunnen.

Twee maanden buiten dat huis en ik begin te zien hoe dat allemaal inspeelt op mijn perceptie van de werkelijkheid. Het is ongelooflijk intimiderend en ik ben nog steeds aan het verwerken.

Ik wil zo dicht mogelijk bij de operatiedatum een feest vieren voor mijn 40e –. Ik wil dat het een feest wordt, omdat Light weet dat ik nooit had gedacht dat ik er 18 zou meemaken. Toen ik eenmaal op 24-jarige leeftijd was, begon ik daarna het behalen van elke mijlpaal te vieren.

(Drie zelfmoordpogingen zijn genoeg, ik kan het leven maar beter proberen.)

Ik wil dat het feest een mix is van het bereiken van deze leeftijd, plus een afscheid van mijn eierstokken, baarmoeder en baarmoederhals. Ik wil kinderspellen integreren omdat het leuk moet zijn. Spellen als: ‘Speld de vleesboom op de baarmoeder.’

En ik wil met het chirurgische team bespreken of ik iets mee naar huis kan nemen van wat er wordt verwijderd. – Ik zou dat heel graag als offer aan het land willen teruggeven.

Laten we die vingers en flappen kruisen, dat laatste punt zou ik heel graag willen bereiken.

Als ze weg zijn en ik geen chemische menopauze meer doe, en ik geen hormonale pieken meer ervaar omdat progesteron is vrijgegeven en mijn lichaam een razende aanval krijgt, zal ik nog steeds “Ma” zijn voor twee prachtige bundels pluisjes. Ik zal nog steeds een fantastische niet-binaire lesbienne zijn. Ik zal nog steeds een ouderling Emo zijn.

Het andere punt dat ik met dit bericht naar voren wilde brengen en terugkijkend weet ik niet zeker waar ik het echt moet laten in wat al geschreven is, is mijn GOEDHEID. Ik voel me vrouw sinds ik aan de chemische menopauze begon! Ik herinner me dat ik maanden, jaren ging, waar ik ervan overtuigd was dat ik volledig zou overstappen omdat ik me zo diep mannelijk voelde. Tegenwoordig hebben we een naam voor die geslachtsverschuiving – Brian – en ze zijn geweldig in het gedaan krijgen van dingen.

Het is iets anders dat ik moet verwerken. – Ik heb me tot het uiterste ingespannen om te proberen te begrijpen hoe het was om me vrouw te voelen, ik heb zo mijn best gedaan om me als vrouw te identificeren. Ik weet dat mijn Oma’s hier een grote rol in kunnen spelen, vooral als je bedenkt dat er één heel Women’s Lib was voordat ze aan tuberculose overleed. Ik ben begonnen de energetische verschuiving te omarmen als ik van nul naar vrouw ga. Ik zou Inner Child mij moeten laten zien hoe het voelt.