Holding My Own Space | Mijn Eigen Ruimte Behouden

My memories are romanticised. I’m trying to recall a time in my life, often described as “The Dark Days”, and I’m remembering through rose-coloured glasses. I’m remembering aspects of joy, and desire, while forgetting just how tremulous those days were. I’m remembering passion for certain aspects of study, of paths of faith, of discovering aspects of self; all while forgetting how incredibly trapped in depression, and suicidal tendencies, and loneliness I truly was.

My memories are of the joys of being apart of a collective (or as more recently described, a cult) and the excitement of discovering I’m an Indigo Child, memories of Reiki attunements and working so hard to find my balance; of experiencing sleep paralysis for the first time, seeing spirits for the first time, of truly living with one foot in each world. The parallel world of self-injury, alcohol abuse, bulimic habits, suicide attempts…they feel as though they belong to a different part of my journey. They are mine, but they are not. They are mine, but they belong to books so far gone in the series, or even a spin-off. They belong to different coloured pages of a script that signifies a dream sequence.

It is hard to comprehend that the life I was creating for myself twenty years ago, that I put aside after my first real break down, has come back around. And so much of the world has changed in those twenty years – back when I knew I was queer but was too scared of the world to come out; back when holistic therapy was looked down upon and the mere concept of bettering oneself without the use of prescription medication was laughable. Back when I tried so hard to live by “meditation, not medication,” when we protested about fluoride being added to the water, back when I was given my very first deck of tarot cards.

So now, in my fortieth year, I am achieving all those goals that nineteen year-old me could not, would not, achieve. I am out. I have a reason and understanding for why I am the way I am – numerous, actually – and am finally in a position where those that are frustrating can be managed. I have an amazing relationship with my Voorouders. Ik leer eindelijk Nederlands! I am no longer in hiding, peering around corners, waiting for opportune times for me to just be me. I hold no shame, I make no excuse for who I have come to be. And where I accept this mentality is something that often comes at this age, mimicking a “midlife crisis”, that Inner Child is fist-pumping the air. At least, they would if they were the type of child who would be comfortable doing such a thing.

Which begs the new frustration (while I work so closely with this Inner Child of this era of life) as to why are my memories insisting on being romanticised? What does my Inner Child want me to forget, to dismiss, to ignore? Was it the series of twats who insisted that our time dating existed on various degrees of abuse? Is it the abuse that I inflicted upon myself?

For me to learn, to grow, I cannot simply work with the good parts of what I choose to remember. I am much to self-aware for that nonsense. It also goes against one of my favourite phrases, “the brighter the light, the darker the shadow.” I will not choose to simply burn bright, ignoring all that is wrong and disgusting, all that is bad and difficult, in order to shine so bright I cause an accident from the glare of my own self-importance.

Part of accepting my intuition of late is understanding that when a song pops into my head, there is often meaning behind it from Spirit. This has shown true in recent months as notifications of death, messages from spirit, and the like. Names within songs make it easier to pinpoint, artists or musicals that I associate with specific individuals. So yesterday morning when I began singing a particular Hanson song – not available on Spotify, it was a B-side from a single only released in Australia – I knew it had something to do with this particular Inner Child. It’s not the first time I’ve woken up singing, BUT I DON’T KNOW (really draw out the knooooooooooooooow) and I’m certain it won’t be the last. This then follows the natural progression of feeling that I’m “allowed” to listen to Hanson, and later crying once hearing Bowling for Soup’s version of ‘Where’s The Love’.

It is not lost on me that this download has come to coincide with the Spring Equinox. At a time of balance, something I have always strived for, it is the perfect moment to experience (yet another) rebirthing into this new Era. With the integration of my PMDD identity into who I/we am/are becoming, she too has taken on a new (undisclosed) name. This new partnership has been magical, and (my goodness) so incredibly freeing! I was so worried when beginning Zoladex that I would lose her completely, but rather we have reached a new balance and the lessons she has taught me could be what is leading me back to working with this particular Inner Child.

Because it is time. My goodness, because it is time. My inability to produce children of my own is now allowing me to properly work with my Inner Children, to understand and work through the trauma of decades of PMDD and gaslighting by the medical world, of ignoring the inner sacred. My goodness, because it is now time.

Mijn herinneringen zijn geromantiseerd. Ik probeer me een tijd in mijn leven te herinneren, vaak beschreven als “ The Dark Days ”, en ik herinner me door een roze bril. Ik herinner me aspecten van vreugde en verlangen, terwijl ik vergeet hoe trillend die dagen waren. Ik herinner me passie voor bepaalde aspecten van studie, van geloofspaden, van het ontdekken van aspecten van het zelf; terwijl ik vergeet hoe ongelooflijk gevangen in depressie en suïcidale neigingen, en eenzaamheid was ik echt.

Mijn herinneringen zijn aan de geneugten om apart te zijn van een collectief (of zoals meer recentelijk beschreven, een sekte) en de opwinding om te ontdekken dat ik een Indigo-kind ben, herinneringen aan Reiki-afstemmingen en zo hard werken om mijn balans te vinden; voor het eerst slaapverlamming ervaren, voor het eerst geesten zien, om echt met één voet in elke wereld te leven. De parallelle wereld van zelfverwonding, alcoholmisbruik, boulimische gewoonten, zelfmoordpogingen … ze hebben het gevoel dat ze tot een ander deel van mijn reis behoren. Ze zijn van mij, maar dat zijn ze niet. Ze zijn van mij, maar ze behoren tot boeken die tot nu toe in de serie zijn verdwenen, of zelfs een spin-off. Ze behoren tot verschillende gekleurde pagina’s van een script dat een droomsequentie betekent.

Het is moeilijk te begrijpen dat het leven dat ik twintig jaar geleden voor mezelf creëerde, dat ik opzij zette na mijn eerste echte breuk, is teruggekomen. En zoveel van de wereld is veranderd in die twintig jaar – toen ik wist dat ik vreemd was, maar te bang was voor de wereld om naar buiten te komen; toen er op holistische therapie werd neergekeken en het loutere concept om zichzelf te verbeteren zonder het gebruik van voorgeschreven medicatie was lachwekkend. Toen ik zo hard probeerde te leven door “ meditatie, geen medicatie, ” toen we protesteerden dat fluoride aan het water werd toegevoegd, toen ik mijn allereerste kaartspel tarotkaarten kreeg.

Dus nu, in mijn veertigste jaar, bereik ik al die doelen die de negentienjarige ik niet kon, niet zou bereiken. Ik ben weg. Ik heb een reden en begrip waarom ik ben zoals ik – talrijk ben, eigenlijk – en ben eindelijk in een positie waarin frustrerende mensen kunnen worden beheerd. Ik heb een geweldige relatie met mijn Voorouders. Ik leer eindelijk Nederlands! Ik ben niet langer ondergedoken, tuurt rond hoeken, wachtend op geschikte tijden voor mij om gewoon mezelf te zijn. Ik schaam me niet, ik maak geen excuus voor wie ik ben geworden. En waar ik deze mentaliteit accepteer, is iets dat vaak op deze leeftijd komt en een “ midlifecrisis ” nabootst, dat Innerlijke Kind de lucht aan het pompen is. Dat zouden ze tenminste doen als ze het type kind waren dat zich op zijn gemak zou voelen om zoiets te doen.

Wat de nieuwe frustratie oproept (terwijl ik zo nauw samenwerk met dit innerlijke kind van dit tijdperk van het leven) waarom staan mijn herinneringen erop om geromantiseerd te worden? Wat wil mijn Innerlijke Kind dat ik vergeet, afwijst, negeert? Was het de reeks twats die erop stonden dat onze tijd dating bestond op verschillende graden van misbruik? Is het het misbruik dat ik mezelf heb aangedaan?

Om te leren, te groeien, kan ik niet zomaar werken met de goede delen van wat ik me herinner te onthouden. Ik ben veel te zelfbewust voor die onzin. Het druist ook in tegen een van mijn favoriete zinnen, “ hoe helderder het licht, hoe donkerder de schaduw. ” Ik zal er niet voor kiezen om gewoon helder te branden, alles wat verkeerd en walgelijk is te negeren, dat is allemaal slecht en moeilijk, om zo helder te schijnen, veroorzaak ik een ongeluk door de schittering van mijn eigenbelang.

Een deel van het accepteren van mijn intuïtie van de laatste tijd is begrijpen dat wanneer een lied in mijn hoofd springt, er vaak betekenis achter zit van Spirit. Dit is de afgelopen maanden waar gebleken als meldingen van dood, boodschappen van geest en dergelijke. Namen in liedjes maken het gemakkelijker om artiesten of musicals te lokaliseren die ik associeer met specifieke individuen. Dus gisterochtend toen ik begon met het zingen van een bepaald Hanson-nummer – dat niet beschikbaar was op Spotify, het was een B-kant van een single die alleen in Australië werd uitgebracht – Ik wist dat het iets te maken had met dit specifieke Inner Child. Het is niet de eerste keer dat ik wakker word met zingen, MAAR IK WEET HET NIET (haal echt de knooooooooooooow) en ik weet zeker dat het niet de laatste zal zijn. Dit volgt dan de natuurlijke progressie van het gevoel dat ik “ ” mag luisteren naar Hanson, en later huilend zodra ik Bowling voor Soup’s versie van ‘ Where’s The Love ’ hoor.

Het is mij niet ontgaan dat deze download samenvalt met de Spring Equinox. In een tijd van evenwicht, iets waar ik altijd naar heb gestreefd, is het het perfecte moment om (nog een) te herleven in dit nieuwe tijdperk. Met de integratie van mijn PMDD-identiteit in wie ik / wij ben / worden, heeft ook zij een nieuwe (niet openbaar gemaakte) naam aangenomen. Deze nieuwe samenwerking was magisch en (mijn hemel) zo ongelooflijk bevrijdend! Ik was zo bezorgd toen ik met Zoladex begon dat ik haar volledig zou verliezen, maar we hebben eerder een nieuw evenwicht bereikt en de lessen die ze me heeft geleerd, kunnen me ertoe brengen weer met dit specifieke innerlijke kind samen te werken. Omdat het tijd is. Mijn hemel, want het is tijd. Door mijn onvermogen om zelf kinderen te krijgen, kan ik nu goed met mijn Innerlijke Kinderen werken, het trauma van decennia van PMDD en gaslighting door de medische wereld begrijpen en doorwerken, het innerlijke heilige negeren. Mijn hemel, want het is nu tijd.