Book of Eucalypt

I don’t know about you, but I’m someone who finds it really difficult to get going again once I’ve stopped for a period of time. A small part of me wants to label this as something under the “neurodivergent” umbrella but in that same breath, doing so takes away my ability to own my actions in this regard.

Regardless to what neurons are or are not functioning in keeping this going, I’m the one not doing the things.

It’s super hard when it’s new habits, too, that you’ve worked hard on getting into place. The dedication to making the time – whether it be daily, weekly, whenever – to then stop for whatever reason, it’s hard. I often feel disjointed, and the get my mind frame back to where it needs to be takes hard work and effort, particularly when you’re run down.

Unfortunately, this is life. This is what “being an adult” is all about (I hate that phrase so much!). Unless you’re someone who has given themselves over fully – not just mind and body, but financially – we’re going to have to put our path, our passions, on hold for a moment while we tend to the other important things in life. This Pagan path isn’t one where we go join a Monastery and know that all our “other” needs are met so we can give ourselves solely to our faith. We don’t have an overarching governing body where this is a thing.

We have partners, children, and/or jobs. We have medical fuckery, and toxic employment, and the weekend sports run. We might get sick or something so incredibly important comes up that we need to throw everything aside and throw all our attention into a particular task or a particular aspect of life. Sometimes we can be lucky where our work is an extension of our faith, and they create this beautiful dance of harmony as we go about our lives.

I’ve been reminded of that as I look into my past. I was so excited when I signed up for my university degree, majoring in Environment and Health. I was doubly excited when I changed majors to Environmental Management because this was how I was going to tie my work in with my faith. Working within Construction and being the person to do the air quality monitoring, or the soil sampling at these multi-million-dollar government-awarded contracts… it was going to be my little way of giving to the earth. Or so I thought.

Several years on from having to leave that, I have found my feet and lost them again countless times. Before my ovaries were gloriously removed from my body (and long before I knew what Premenstrual Dysphoric Disorder was) I would put this down to a ‘Dark Night of the Soul’ – an unsettling and unselfing removal of our connection with our Faith just before a glimmer of ascension. Turns out my removal and return were hormonal driven, but I was young and didn’t know those things back then.

How many times do we go through strife thinking, “is this just another Dark Night of the Soul”? How many of these do we need to have to reach that point of acceptance in our lives in order to move and grow without the ego interfering with our own spiritual growth? Are we embarking on this through the means of despair before ascension and, in turn, is this what I am experiencing?

Is relabelling my “burnout” helping or hindering? Is relabelling it removing the powerfully important reason (that is beyond me, and myself, and my own ego) as to WHY I’m burnt out? Sometimes being the passenger on the road trip is just as exhausting as being the driver.

I am hoping that writing this is the dopamine my brain needs to remind me of the importance of “going into the shed” and retuning myself into what has kept me going. I may have missed the Full Moon by being interstate tending to some super-important things regarding incredibly-important individuals in my life, but that’s OK. I stood beneath her glow and whispered, “Good morning, Mother Moon” as I have ever time she is round and in her power since I began walking this path.

There was one particular moment where, sitting outside in the cold night air, I was able to tune into what makes me ‘me’ and speak with the power of the Old Gods and tune into that universal energy that we love to connect with, and I was able to push aside the exhaustion and draw down the moon to help me get through for the next hour or so.

I can do that again. I can push through this exhaustion and recurve the time I need for me and reconnect to what makes me… me.

This is where I wish I had another project to work on. Somewhere along the lines many years ago I was craving for that reconnection (thanks to the pandemic and the world shut down) I sat at the kitchen table and began writing the initial bits-and-pieces to what became my book on Herne the Hunter. Working on that book and diving into the archives of my journey with him helped me reconnect with him and grow my path.

Is it egotistical of me to want to go read what I wrote in the hopes of reconnecting again?!

---

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik ben iemand die het heel moeilijk vindt om weer op gang te komen als ik een tijdje gestopt ben. Een klein deel van mij wil dit bestempelen als iets onder de “neurodivergente” paraplu, maar tegelijkertijd neemt dat mijn vermogen weg om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn acties in dit opzicht.

Ongeacht welke neuronen wel of niet functioneren om dit gaande te houden, ik ben degene die de dingen niet doet.

Het is super moeilijk als het ook nieuwe gewoonten zijn waar je hard aan hebt gewerkt om ze op te bouwen. De toewijding om de tijd te nemen – dagelijks, wekelijks, wanneer dan ook – om dan om welke reden dan ook te stoppen, dat is moeilijk. Ik voel me vaak ontwricht, en het kost hard werken en moeite om mijn mindset weer op de plek te krijgen waar die moet zijn, vooral als je uitgeput bent.

Helaas, zo is het leven. Hier draait “volwassen zijn” om (ik haat die uitdrukking zo erg!). Tenzij je iemand bent die zich volledig heeft overgegeven – niet alleen met je geest en lichaam, maar ook financieel – zullen we onze weg, onze passies, even opzij moeten zetten terwijl we de andere belangrijke dingen in het leven regelen. Dit heidense pad is er niet een waarbij we ons aansluiten bij een klooster en weten dat al onze “andere” behoeften worden vervuld, zodat we ons volledig aan ons geloof kunnen wijden. We hebben geen overkoepelend bestuursorgaan waar dit een ding is.

We hebben partners, kinderen en/of banen. We hebben medische rommel, giftig werkgeverschap en de weekendse sportwedstrijden. We kunnen ziek worden of er komt iets ongelooflijk belangrijks tussen waardoor we alles opzij moeten zetten en al onze aandacht op een bepaalde taak of een bepaald aspect van het leven moeten richten. Soms hebben we geluk als ons werk een verlengstuk is van ons geloof, en ze samen een prachtige dans van harmonie creëren terwijl we ons leven leiden.

Dat is me weer duidelijk geworden toen ik naar mijn verleden keek. Ik was zo enthousiast toen ik me inschreef voor mijn universitaire opleiding, met als hoofdvak Milieu en Gezondheid. Ik was dubbel enthousiast toen ik van studierichting veranderde naar milieumanagement, omdat ik op die manier mijn werk kon verbinden met mijn geloof. Werken in de bouw en degene zijn die de luchtkwaliteitsmetingen doet, of de bodemmonsters neemt bij deze miljoenencontracten die door de overheid zijn gegund… het zou mijn kleine manier zijn om iets terug te geven aan de aarde. Of dat dacht ik.

input_sentence: Jaren later, nadat ik dat heb moeten achterlaten, heb ik mijn draai gevonden en die talloze keren weer verloren. Voordat mijn eierstokken glorieus uit mijn lichaam werden verwijderd (en lang voordat ik wist wat premenstruele dysfore stoornis was), schreef ik dit toe aan een ‘donkere nacht van de ziel’ – een verontrustende en ontzelfzuchtige verwijdering van onze verbinding met ons geloof net voor een glimp van ascensie. Het blijkt dat mijn verwijdering en terugkeer hormonaal gestuurd waren, maar ik was jong en wist toen nog niet van die dingen.

Hoe vaak gaan we door moeilijkheden en denken we: “is dit gewoon weer een donkere nacht van de ziel”? Hoeveel van deze dingen moeten we hebben om dat punt van acceptatie in ons leven te bereiken, zodat we kunnen bewegen en groeien zonder dat het ego onze eigen spirituele groei belemmert? Beginnen we hieraan via wanhoop vóór de ascensie, en is dit op zijn beurt wat ik ervaar?

Helpt het of belemmert het om mijn “burn-out” te hernoemen? Is het hernoemen ervan de krachtig belangrijke reden (die buiten mij, mezelf en mijn eigen ego ligt) wegnemen waarom ik overspannen ben? Soms is passagier zijn tijdens een roadtrip net zo vermoeiend als chauffeur zijn.

Ik hoop dat het schrijven hiervan de dopamine is die mijn brein nodig heeft om me te herinneren hoe belangrijk het is om “de schuur in te gaan” en mezelf weer te worden wat me gaande heeft gehouden. Ik heb de Volle Maan misschien gemist omdat ik in een andere staat was om superbelangrijke zaken te regelen voor ongelooflijk belangrijke mensen in mijn leven, maar dat is oké. Ik stond onder haar gloed en fluisterde: “Goedemorgen, Moeder Maan”, zoals ik altijd doe als ze rond is en in haar kracht, sinds ik dit pad ben gaan bewandelen.

Er was één bepaald moment waarop ik, buiten zittend in de koude nachtlucht, me kon afstemmen op wat mij ‘mij’ maakt en kon spreken met de kracht van de Oude Goden en me kon afstemmen op die universele energie waarmee we zo graag contact maken, en ik in staat was de uitputting opzij te zetten en de maan naar beneden te halen om me te helpen de volgende anderhalf uur door te komen.

Dat kan ik nog een keer doen. Ik kan door deze uitputting heen worstelen en de tijd die ik nodig heb voor mezelf terugverdienen, en weer contact maken met wat mij… mij maakt.

Hier zou ik willen dat ik nog een project had om aan te werken. Ergens in de loop van vele jaren geleden verlangde ik naar die herverbinding (dankzij de pandemie en de wereld die op slot ging). Ik zat aan de keukentafel en begon de eerste stukjes te schrijven van wat mijn boek over Herne de Jager werd. Aan dat boek werken en in de archieven van mijn reis met hem duiken, hielp me weer contact met hem te maken en mijn pad te laten groeien. Is het egoïstisch van me om te willen lezen wat ik schreef in de hoop weer contact te maken?!