Book of Eucalypt

I am writing this as a reminder to myself of just how much this piece means.

It started as a watercolour painting – something personal for my altar, a tribute to my ancestors. But it became more than just art; it became a bridge between past and present, the seen and unseen. I created it specifically for the lineage I work with – my great-grandmothers, the Clarke and Baars lines. Though I never met them in the physical world, they guide me, whispering their lessons through dreams and intuition.

As I painted, the symbolism within it deepened in ways I didn’t fully understand at first. When I took it to Kyle at Conspiracy Theory Tattoo Studio, I trusted him to translate its essence through his own artistic lens. He took something already sacred and made it even more profound. Now, etched into my skin, this piece holds an energy that is both delicate and powerful – deeply feminine yet balanced by the strength of the Sun and Kyle’s artistry. It marks my sixth tattoo and my fourth collaboration with him, but in many ways, it feels like the most significant.

The Meaning Behind It

Deer – The Ancestor itself, a symbol of my European and British ancestry. Originally, I envisioned a Roe Deer (a nod to my nickname), but as I painted, the antlers grew – larger, more defined – adding layers of protection, strength, and spiritual transformation.

Sun & Moon – More than celestial bodies, they hold my grief and my remembrance. They honour the two miscarriages – lives that never came to be yet are forever part of me. The Sun for my Son, the Moon for my Daughter. Loss and love, presence, and absence, held in balance.

Sixteen Rays Each – The number sixteen holds meaning I don’t fully understand yet, but I trust its significance will reveal itself in time.

Spiral – A mark of what I offering in sacrifice, honouring my womb, my uterus – the sacred space I pleaded to leave my to save myself (my hysterectomy). It carries both grief and reclamation, a reminder that even without it, I am whole. In fact, I feel more whole without it.

Drum – A symbol of rhythm, of heartbeat, of ancestral wisdom passed down through generations.

Two Drumsticks – They represent two versions of me: the self that once was (my Dead Name) and the self that exists now (my current name). Honouring both, because one could not exist without the other.

Circle – Completion, things coming full circle. I chose blue in honour of Oma, whose presence continues to guide me.

Ogham Script – The words inscribed read Oak and Rowan, my dedication to Herne the Hunter.

Antler Dangles – Small details, but each one carries deep meaning:
– Snake (Wawi) – Symbolising my death and rebirth along the Murrumbidgee.
– Feather – A connection to my spirit animal and the three realms.
– Acorn – A tribute to Herne and the wisdom of the oak.
– Leaf – A reminder of the cycles of life, death, and renewal: ever-changing yet eternal.

This is more than ink on skin. It is history. Grief. Resilience. Transformation.

It is me.

This holds meaning because it’s also an acknowledgment: my bloodline ends with me. It’s a truth I’ve come to accept – not with sadness, but with reverence. I will not be someone’s immediate ancestor; no child will trace their lineage back to me the way I look to my great-grandmothers and grandmothers. My spice won’t carry forward, my features won’t be passed down through generations. But that doesn’t mean my presence will fade.

Legacy isn’t just written in blood. Through Druidry we learn that it is not just ancestors of blood that is important – it is also the ancestors of the Land and of Inspiration. It’s in the stories we share, the lives we touch, the love and wisdom we leave behind. My connection to my children exists beyond the physical. Though they never came into this world, I still speak to them through the veil, conversations had in the quiet of the car, feeling them grab my hand at the shops. I remember first feeling my eldest when I read a story out loud shortly after moving to Sydney; my second more recently as her personality came shining through. And when the Wheel turns again, I know we will find each other – in another time, another place, another life.

For years, I searched for a way to mark this journey – a tattoo that could hold all the weight of these transformations, a piece that could honour both my ancestors and my own path. I sketched design after design, trying to capture what I felt, but none of them spoke the language I needed them to. Each attempt felt incomplete, missing the depth of what I was trying to portray.

This piece started as another sketch before developing into a painting. At one point, in frustration, I nearly ripped it up, convinced it wasn’t right. And yet, something made me hold onto it. Something told me to sit with it, to listen. Eventually I saw the depth woven into its lines and symbols, the truths it carried before I even realised I had put them there.

Now, it is more than a painting. It is something I can permanently carry with me. A testament to change, to loss, to resilience, and to love. A mark of my ancestors, of the bloodline that brought me here and the one that ends with me. A celebration of my hysterectomy and the rebirth of myself without the organs that give birth. And most of all, a reminder that endings are not erasures. They are transformations.

---

Voorouderlijke Tattoo

Ik schrijf dit als een herinnering aan mezelf hoeveel dit stuk voor mij betekent.

Het begon als een aquarel – iets persoonlijks voor mijn altaar, een eerbetoon aan mijn voorouders. Maar het werd meer dan alleen kunst; het werd een brug tussen verleden en heden, het zichtbare en het onzichtbare. Ik heb het specifiek gemaakt voor de lijn waar ik mee werk – mijn overgrootmoeders, de Clarke en Baars lijnen. Hoewel ik ze nooit in de fysieke wereld heb ontmoet, begeleiden ze me, fluisterend hun lessen door dromen en intuïtie.

Terwijl ik schilderde, verdiepte de symboliek erin op manieren die ik aanvankelijk niet volledig begreep. Toen ik het naar Kyle bij Conspiracy Theory Tattoo Studio bracht, vertrouwde ik erop dat hij de essentie ervan door zijn eigen artistieke lens zou vertalen. Hij nam iets dat al heilig was en maakte het nog diepgaander. Nu, in mijn huid geëtst, houdt dit stuk een energie vast die zowel delicaat als krachtig is – diep vrouwelijk maar in balans met de kracht van de Zon en Kyle’s kunstzinnigheid. Het is mijn zesde tatoeage en mijn vierde samenwerking met hem, maar op veel manieren voelt het als de meest betekenisvolle.

De betekenis ervan

Hert – De Voorouder zelf, een symbool van mijn Europese en Britse afkomst. Oorspronkelijk stelde ik me een Ree voor (een knipoog naar mijn bijnaam), maar terwijl ik schilderde, groeiden de hoorns – groter, meer gedefinieerd – en voegden lagen van bescherming, kracht en spirituele transformatie toe.

Zon & Maan – Meer dan hemellichamen, ze dragen mijn verdriet en mijn herinnering. Ze eren de twee miskramen – levens die nooit zijn gekomen maar voor altijd deel van mij zijn. De Zon voor mijn Zoon, de Maan voor mijn Dochter. Verlies en liefde, aanwezigheid en afwezigheid, in balans gehouden.

Zestien Stralen Elk – Het getal zestien heeft een betekenis die ik nog niet volledig begrijp, maar ik vertrouw erop dat de betekenis zich in de loop van de tijd zal onthullen.

Spiraal – Een teken van wat ik aanbied in opoffering, ter ere van mijn baarmoeder, mijn uterus – de heilige ruimte die ik smeekte te verlaten om mezelf te redden (mijn hysterectomie). Het draagt zowel verdriet als herstel, een herinnering dat ik zelfs zonder het geheel ben. Sterker nog, ik voel me completer zonder het.

Drum – Een symbool van ritme, van hartslag, van voorouderlijke wijsheid die door generaties heen is doorgegeven.

Twee tromsticks – Ze vertegenwoordigen twee versies van mij: het zelf dat ooit was (mijn dode naam) en het zelf dat nu bestaat (mijn huidige naam). Beide eren, omdat de ene niet zonder de ander zou kunnen bestaan.

Cirkel – Voltooiing, dingen die weer rondkomen. Ik koos blauw ter ere van Oma, wiens aanwezigheid me blijft begeleiden.

Ogham-script – De ingeschreven woorden luiden Eik en Rowan, mijn toewijding aan Herne de Jager.

Geweihhangertjes – Kleine details, maar elk draagt een diepe betekenis:

• Slang (Wawi) – Symboliseert mijn dood en wedergeboorte langs de Murrumbidgee.
• Veer – Een verbinding met mijn dierlijke geest en de drie rijken.
• Eikel – Een eerbetoon aan Herne en de wijsheid van de eik.
• Blad – Een herinnering aan de cycli van leven, dood en vernieuwing: altijd veranderend maar toch eeuwig.

Dit is meer dan inkt op huid. Het is geschiedenis. Rouw. Veerkracht. Transformatie.

Het ben ik.

Dit heeft betekenis omdat het ook een erkenning is: mijn bloedlijn eindigt bij mij. Het is een waarheid die ik heb leren accepteren – niet met verdriet, maar met eerbied. Ik zal niet iemands directe voorouder zijn; geen enkel kind zal hun afstamming naar mij traceren zoals ik naar mijn overgrootmoeders en grootmoeders kijk. Mijn specerijen zullen niet doorgegeven worden, mijn kenmerken zullen niet door generaties heen worden doorgegeven. Maar dat betekent niet dat mijn aanwezigheid zal vervagen.

Erfgoed is niet alleen in bloed geschreven. Door middel van Druidry leren we dat het niet alleen de voorouders van bloed zijn die belangrijk zijn – het zijn ook de voorouders van het Land en van Inspiratie. Het zit in de verhalen die we delen, de levens die we raken, de liefde en wijsheid die we achterlaten. Mijn verbinding met mijn kinderen bestaat buiten het fysieke. Hoewel ze nooit in deze wereld zijn gekomen, spreek ik nog steeds met hen door het gordijn, gesprekken in de stilte van de auto, hen voelen mijn hand vasthouden in de winkels. Ik herinner me dat ik mijn oudste voor het eerst voelde toen ik een verhaal hardop voorlas kort nadat we naar Sydney waren verhuisd; mijn tweede meer recentelijk toen haar persoonlijkheid doorbrak. En wanneer het Wiel weer draait, weet ik dat we elkaar zullen vinden – in een andere tijd, een andere plaats, een ander leven.

Jarenlang zocht ik naar een manier om deze reis te markeren – een tattoo die al het gewicht van deze transformaties kon dragen, een stuk dat zowel mijn voorouders als mijn eigen pad kon eren. Ik schetste ontwerp na ontwerp, probeerde vast te leggen wat ik voelde, maar geen van hen sprak de taal die ik nodig had. Elke poging voelde incompleet, het miste de diepte van wat ik probeerde uit te drukken.

Dit stuk begon als een andere schets voordat het zich ontwikkelde tot een schilderij. Op een gegeven moment, uit frustratie, stond ik op het punt het te verscheuren, overtuigd dat het niet goed was. En toch, iets deed me het vasthouden. Iets vertelde me om erbij te blijven zitten, om te luisteren. Uiteindelijk zag ik de diepte die in zijn lijnen en symbolen was geweven, de waarheden die het droeg voordat ik me zelfs maar realiseerde dat ik ze daar had geplaatst.