Book of Eucalypt

Five years ago, I sat at my kitchen table, sketching out the framework for a book on Herne the Hunter. I longed to create something that my 19-year-old self would have devoured—something that spoke to the awe and mystery I felt when I first encountered this powerful figure, a man who became a god.

It wasn’t that life simply “got in the way” of writing it. Rather, I wasn’t yet ready for the journey it would demand of me. I wasn’t prepared to commit to it fully, to engage with it as a whole person, with the depth and presence it deserved.

So instead, I observed. I took notes. I worked with Herne’s archetypes, using tarot as a bridge to deepen my connection with him. I expanded my understanding, allowing my relationship with him to evolve beyond what it had been before.

Then, over the last six months, everything changed. My life took a dramatic turn after my total hysterectomy. For the first time in 28 years—since my very first period, and 19 years since my first miscarriage—I was no longer at the mercy of fluctuating hormones. With that shift came a clarity I hadn’t known was possible. I could finally focus, finally tune into the wisdom I had spent so many years seeking.

Ironically, without ovaries or a cervix, I feel more connected to my femininity than I ever did before. I remain agender and non-binary but the longing for even a glimpse of feminine energy has come full circle.

And with this shift, my relationship with Herne has transformed. He understood my non-binary identity long before I did, yet he never rushed my realisation—he allowed me the space to experience it in my own time. My journey with him had often leaned toward the masculine. In meditation, I felt the weight of a body that wasn’t my own: the heft of my cock, the flatness of my chest. I moved differently, thought differently, as if testosterone coursed through me in that space. I followed him through the forest, felt the antlers break through my skin as I shapeshifted. It was magnificent.

Now, I stand in a different place. No longer a student absorbing every lesson like a child before a teacher, but an adult learning from a mentor. The image that comes to mind is that of a Scout sash, badges sewn in place, each representing a moment of growth. Or maybe a sticker book—though that’s an odd analogy. I hesitate to say I’ve “graduated,” but in many ways, that’s exactly how it feels.

This is a time of profound transition. I am reclaiming my personal power now that I am no longer locked in a battle for control over my own body. I know what I want, I am manifesting those desires, and I refuse to let fear dictate my path forward.

And so, my book has truly come to life. Initially, I had planned for it to be a concise 15,000–20,000 words, something that would fit comfortably within the Pagan Portals series. But then I asked myself—what if that word count is a limitation rather than a goal? What if I let the book breathe, let it expand into something more?

There is currently no book on the market that explores Herne the Hunter solely from a Pagan perspective—through personal gnosis, ritual, oils, incense, sovereignty. It needs to be the best possible version of itself, not something shaped to fit academic expectations (we already have excellent scholarly works from Eric Fitch and Michael Petrie, both of which I cherish). I don’t need to rehash the measurements of Herne’s Oak or the precise direction of a particular pathway. I need to offer something new, something that resonates.

So I turned to Herne. I spoke to my ancestors. And I found my voice.

I am so proud of what I have written and submitted. Now, all I can do is hope the publisher feels the same.

More than anything, I have always believed that knowledge should be both cherished and shared. And if this book can help even one 19-year-old kindle a relationship with this honourable, gentle, tenacious deity—then it will have been worth every moment of the journey.

---

Vijf jaar geleden zat ik aan mijn keukentafel het kader te schetsen voor een boek over Herne de Jager. Ik verlangde ernaar iets te creëren dat mijn 19-jarige zelf zou hebben verslonden – iets dat sprak tot het ontzag en het mysterie dat ik voelde toen ik deze machtige figuur voor het eerst ontmoette, een man die een god werd.

Het was niet zo dat het leven het schrijven ervan gewoon “in de weg stond”. Integendeel, ik was nog niet klaar voor de reis die het van me zou vragen. Ik was niet bereid om me er volledig aan te wijden, om me ermee bezig te houden als een hele persoon, met de diepte en aanwezigheid die het verdiende.

Dus in plaats daarvan observeerde ik. Ik maakte aantekeningen. Ik werkte met de archetypen van Herne en gebruikte tarot als brug om mijn band met hem te verdiepen. Ik breidde mijn begrip uit en liet mijn relatie met hem evolueren voorbij wat het eerder was geweest.

Toen, in de afgelopen zes maanden, veranderde alles. Mijn leven nam een dramatische wending na mijn totale hysterectomie. Voor het eerst in 28 jaar – sinds mijn allereerste menstruatie en 19 jaar sinds mijn eerste miskraam – was ik niet langer overgeleverd aan fluctuerende hormonen. Met die verschuiving kwam een helderheid waarvan ik niet wist dat het mogelijk was. Ik kon me eindelijk concentreren, eindelijk afstemmen op de wijsheid waar ik zoveel jaren naar had gezocht.

Ironisch genoeg voel ik me zonder eierstokken of baarmoederhals meer verbonden met mijn vrouwelijkheid dan ooit tevoren. Ik blijf agender en non-binair, maar het verlangen naar zelfs maar een glimp van vrouwelijke energie is de cirkel rond.

En met deze verschuiving is mijn relatie met Herne getransformeerd. Hij begreep mijn non-binaire identiteit lang voordat ik dat deed, maar hij overhaastte mijn realisatie nooit – hij gaf me de ruimte om het in mijn eigen tijd te ervaren.

Mijn reis met hem was vaak gericht op het mannelijke. Tijdens de meditatie voelde ik het gewicht van een lichaam dat niet het mijne was: het gewicht van mijn pik, de platheid van mijn borst. Ik bewoog anders, dacht anders, alsof testosteron door me heen stroomde in die ruimte. Ik volgde hem door het bos, voelde het gewei door mijn huid breken terwijl ik van gedaante veranderde. Het was prachtig.

Nu sta ik op een andere plaats. Niet langer een student die elke les in zich opneemt als een kind voor een leraar, maar een volwassene die leert van een mentor. Het beeld dat in me opkomt is dat van een Scout-sjerp, badges op hun plaats genaaid, elk voor een moment van groei. Of misschien een stickerboek, hoewel dat een vreemde analogie is. Ik aarzel om te zeggen dat ik ‘afgestudeerd’ ben, maar in veel opzichten is dat precies hoe het voelt.

Dit is een tijd van diepgaande overgang. Ik eis mijn persoonlijke kracht terug nu ik niet langer verwikkeld ben in een strijd om de controle over mijn eigen lichaam. Ik weet wat ik wil, ik manifesteer die verlangens en ik weiger me door angst te laten dicteren.

En zo is mijn boek echt tot leven gekomen. Aanvankelijk was ik van plan om het een beknopte 15.000-20.000 woorden te laten zijn, iets dat gemakkelijk zou passen binnen de Pagan Portals-serie. Maar toen vroeg ik mezelf af: wat als dat aantal woorden een beperking is in plaats van een doel? Wat als ik het boek laat ademen, het laat uitdijen tot iets meer?

Er is momenteel geen boek op de markt dat Herne de Jager uitsluitend vanuit een heidens perspectief onderzoekt – door middel van persoonlijke gnosis, ritueel, oliën, wierook, soevereiniteit. Het moet de best mogelijke versie van zichzelf zijn, niet iets dat is gevormd om aan academische verwachtingen te voldoen (we hebben al uitstekende wetenschappelijke werken van Eric Fitch en Michael Petrie, die ik allebei koester). Ik hoef de afmetingen van Herne’s Oak of de precieze richting van een bepaald pad niet te herhalen. Ik moet iets nieuws bieden, iets dat resoneert.

Dus wendde ik me tot Herne. Ik sprak met mijn voorouders. En ik heb mijn stem gevonden.

Ik ben zo trots op wat ik heb geschreven en ingediend. Nu kan ik alleen maar hopen dat de uitgever er hetzelfde over denkt.

Bovenal heb ik altijd geloofd dat kennis zowel gekoesterd als gedeeld moet worden. En als dit boek zelfs maar één 19-jarige kan helpen een relatie aan te wakkeren met deze eervolle, zachtaardige, vasthoudende godheid – dan zal het elk moment van de reis waard zijn geweest.